Tak się złożyło, że na swoim PowerBook’u postanowiłem zainstalowć emulator, który pozwoli mi na uruchomienie Windows’a spod OS X. Na tą decyzję wpływ miała zarówno ciekawość jak i potrzeba użytkowania specyficznego oprogramowania związanego ze studiami. Postanowiłem zainstalować Windows’a XP ze tego powodu, iż jak dotychczas jest to (zaraz po Windows 2000 Pro) chyba jeden z najbardziej udanych systemów Microsoftu.

Microsoft Virtual PC 7 Mac
Na pierwszy ogień poszedł “Microsoft Virtual PC 7 witch Windows XP Professional”. Na szczeście firma, w której pracuje posiadała wolną licencję, więc nie musiałem się martwić o legalność instalowanego oprogramowania :) Instalacja samego Virtual PC przebiegła dość szybko i sprawnie (ok 10 min. z 2-krotnym restartem PB). Zaraz po jej zakończeniu pojawił się monit z pytaniem czy chcę zainstalować Windows’a. Jego instalacja zajęła około 25-30 min co było wynikiem dość imponującym ze względu na architekturę RISC dla procesorów PowerPC, dla której Windows nie jest przystosowany. Kompletna instalacja Virtual PC wraz z systemem przebiegła z automatu. Następną czynnością była zalecana aktualizacja Virtual PC do wersji 7.03. Po tych wstępnych czynnościach można dokonąć konfiguracji zarówno maszyny wirtualnej jak i samego systemu gościa. Wystarczy z menu “PC” wybrać “PC Settings” i wyklikać co nalerzy (czyt. co dusza zapragnie :) Ustawienia VM i Guest OS, są zrozumiale opisane, tak że podczas ich zmiany nie musimy się zastanawiać jaki będzie rezultat i z czym opcja jest związana. Wyglądają one następująco:

Czekając ze zniecierpliwieniem na uruchomienie systemu zastanawiałem się jak to będzie chodzić i czy wogóle da się na tym pracować. Po chwili moim oczom ukazał się XP w całej swojej okazałości. Odrazu zabrałem się do optymalizacji systemu tak, aby wykorzystywał jak najmniej zasobów. Oto kilka czynności, dzięki którym Windows pracował nieco szybciej:

• użycie stylu klasycznego zamiast
• wyłączenie aktualizacji automatycznych
• w “Opcjach folderów” w zakładce widok wyłączyć: buforowanie miniatur, “pokaż podręczny opis…”, automatyczne wyszukiwanie folderów sieciowych; w zakładce ogólne zaznaczyć: “użyj klasycznych folderów systemu windows.
• we właściwościach systemu (”Mój komputer -> Właściwości”) wyłączyć przywracanie systemu; w zakładce “Zaawansowane” za pomocą przycisku “Ustawienia” zmienić wydjaność na “Dopasuj dla uzyskania najlepszej wydajności”
• kliknąć “Start->Uruchom” wpisać “msconfig”, następnie w zkładce “Usługi” i “uruchamianie” odznaczyć wszystkie zbędne pozycje

De facto nawet po dokonaniu takich modyfikacji w ustawieniach systemu, pracuje on niezbyt wydajnie i nadaje się jedynie do uruchomiania podstawowych aplikacji nie mających niewielkie wymagania sprzętowe. Niestety emulacja sprzętowa Virtual PC ogranicza się do marnego Pentium II 300 MHz, maksymalnie 512 MB RAM’u, standardowej karty graficznej (dziś będącej już zabytkiem) VESA S3 Trio z max 16 MB Video RAM’u i dźwięku Creative Labs Sound Blaster 16 ISA. Chyba nikt w dzisiejszych czasach nie chciałby na czymś takim pracować.

Qemu
Po kilku dniach zaczęłem się zastanawiać czy nie da się wycisnąć czegoś więcej z mojego PB jeśli chodzi o emulację vm. Zaczęły się poszukiwania. Po parunastu minutach znalazłem Qemu, który działa na PowerPC, z przyjaznym interfejsem “Q”. Jako uczestnik programu dla studentów MSDN Academic Alliance zaczęłem ściagać XP’eka i wkrótce rozpoczęłem jego instalację (Qemu umożliwia zaimportowanie systemu z VirtualPC, jednakże w moim przypoadku za każdym razem kończyło się to brakiem odpowiedzi programu). Pełen nadzieji związanych z nowym emulatorem po godzinie wsiadłem w auto i pojechałem załatwić kilka spraw… Po dwugodzinnej nieobecności po powrocie do domu czekało mnie gożkie rozczarowanie. System jeszcze sie nie zainstalował. Po 5 godzinach poddałem instalację. Pomimo kilku praktycznych rozwiązań takich jak wybór architektury procesora czy ograniczenie przypisywanej pamięci do pamięci fizycznie zainstalowanej, za pomocą Qemu praktycznie nie da się użytkować Windowsa na OS X z procesorem PowerPC.

Podsumowanie.

Z moich doświadczeń wynika, iż emulacja CISC na procesorach RISC jest możliwa jednakże jej poziom nie pozwala na wydajne użytkowanie komputera gościa, a skoro tak to nasuwa się pytanie: “Po co kupować oprogramowanie do emulacji i płacić za system, skoro i tak nie będzie on użyteczny?”. Nic nie wskazuje na to, że bieżący stan rzeczy ulegnie poprawie, z tego powodu, że Apple od pewnego czasu do swoich komputerów instaluje procesory Intel’a.

Sprzęt na jakim dokonywane były próby:
Procesor: 1.25 GHz PowerPC G4
Pamięć: 2GB DDR SDRAM
Grafika: ATI Mobility Radeon 9600 64 MB
Dysk: Samsung 160 GB 5200 RPM